បេតិកភណ្ឌ

ន. [ប៉េ-តិ-កៈ-ភាន់]

ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬកេរ្តិ៍មត៌កដែលមានជាប់តមកពីខាងឪពុក :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬកេរ្តិ៍មត៌កដែលមានជាប់តមកពីខាងឪពុក :

ឧទាហរណ៍

“ស្រែទាំងអស់នេះជាបេតិកភណ្ឌរបស់ខ្ញុំ។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ម.ព. មត្តិកាភណ្ឌ ក្នុង មត្តិកា)។

បន្តរៀនទៀត