វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បៃមន់
ន. [បៃ-មន់]
ឈ្មោះគ្រឿងប្រដាប់មួយប្រភេទ មានសណ្ឋានដូចស្លឹកមន មានដងស្រដៀងនឹងចាមរ តែត្រង់កំពូលមានរាងស្រួចរៀវ ហើយវៀចក្ងក់ងាកទៅខាងបន្តិច សម្រាប់ប្រើក្នុងព្រះរាជពិធីក្បួនហែធំៗ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ឈ្មោះគ្រឿងប្រដាប់មួយប្រភេទ មានសណ្ឋានដូចស្លឹកមន មានដងស្រដៀងនឹងចាមរ តែត្រង់កំពូលមានរាងស្រួចរៀវ ហើយវៀចក្ងក់ងាកទៅខាងបន្តិច សម្រាប់ប្រើក្នុងព្រះរាជពិធីក្បួនហែធំៗ :
ឧទាហរណ៍
“ប្រដាប់សម្រាប់ក្បួនហែក្នុងព្រះរាជពិធីគឺ ចាមរ បៃមន់ សែនត្វ័ន ក្លស់ អភិរម្យ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់