វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បំណុល
ន. [បំ-ណុល]
ទ្រព្យដែលជំពាក់ព្រោះបុលគេ, ព្រោះខ្ចីគេ :
ទ្រព្យដែលជំពាក់ព្រោះបុលគេ, ព្រោះខ្ចីគេ :
ទ្រព្យដែលជំពាក់ព្រោះបុលគេ, ព្រោះខ្ចីគេ :
“ជំពាក់បំណុលគេ, សងបំណុលគេ។”
អ្នកជំពាក់បំណុល។
“”
បំណុលច្រើនមុខនេះខ្លះនោះខ្លះ (ព.សា.)។
“”
បំណុលជាកាតព្វកិច្ចដែលរដ្ឋាភិបាលរបស់ប្រទេសមួយត្រូវទូទាត់សងទៅតាមលក្ខខណ្ឌនិងកាលបរិច្ឆេទជាក់លាក់។ បំណុលសាធារណៈកើតឡើងដោយសារឱនភាពថវិការបស់រដ្ឋាភិបាល។
“”
(ម.ព. បំណែក)។
“”
អ្នកឱ្យគេបុល។
“”
(ម.ព. មេបំណុល)។
“”
(ម.ព. បុល ផង)។