វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បំបាក់
[បំ-បាក់]
ធ្វើឱ្យបាក់ :
ធ្វើឱ្យបាក់ :
ធ្វើឱ្យបាក់ :
“បំបាក់មែកឈើ, កាច់បំបាក់។”
ធ្វើឱ្យបាក់ចិត្តខ្លាច :
“បំបាក់កូនកុំឱ្យវាបានចិត្ត។”
ធ្វើឱ្យបាក់បែក; ធ្វើឱ្យឈ្លោះទាស់ទែងបាក់បែកចាកគ្នា (ប្រើជា បំបែកបំបាក់ ក៏បាន)។
“”
ធ្វើឱ្យបាក់ស្បាតរាងចាល។
“”