វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បំពក់
កិ. [បំ-ពក់]
ធ្វើឱ្យមានជាភ្នក់ គឺដុតគ្របលុបរងើកភ្លើងឱ្យកប់នៅខាងក្នុងមិនឱ្យមានអណ្ដាតឱ្យឆេះហុយតែផ្សែង :
ធ្វើឱ្យមានជាភ្នក់ គឺដុតគ្របលុបរងើកភ្លើងឱ្យកប់នៅខាងក្នុងមិនឱ្យមានអណ្ដាតឱ្យឆេះហុយតែផ្សែង :
ធ្វើឱ្យមានជាភ្នក់ គឺដុតគ្របលុបរងើកភ្លើងឱ្យកប់នៅខាងក្នុងមិនឱ្យមានអណ្ដាតឱ្យឆេះហុយតែផ្សែង :
“បំពក់ភ្លើង។”
(ព.ប្រ.) ចងកំហឹងទុកឱ្យនៅក្ដៅរង្គំមិនចេះស្រាក :
“បំពក់សេចក្ដីក្រោធ, បំពក់កំហឹង; ឬ (ព.ប្រ.) និយាយថា បំពក់ភ្លើង ដូច្នេះក៏បាន។”