វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បំភ្លាង
គុ.កិ. [បំ-ភ្លាង]
(ព.បុ.) បណ្ដើរ : មើលបំភ្លាង, និយាយបំភ្លាង គឺមើលបណ្ដើរ និយាយបណ្ដើរ :
(ព.បុ.) បណ្ដើរ : មើលបំភ្លាង, និយាយបំភ្លាង គឺមើលបណ្ដើរ និយាយបណ្ដើរ :
(ព.បុ.) បណ្ដើរ : មើលបំភ្លាង, និយាយបំភ្លាង គឺមើលបណ្ដើរ និយាយបណ្ដើរ :
“(ព.កា.) ស្ដេចទតបំភ្លាង ចរចារកនាង ដោយក្ដីស្នេហា ទ្រង់ស្ទង់ព្រះទ័យ ស្រីថ្លៃកញ្ញា កបដោយលក្ខណា ចរិយាឥតឆ្គង។”