វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប៉ប៉ាច់
គុ. [ប៉-ប៉ាច់]
ដែលជ្រាយពពុលជាន់ទៅរអិលឮសូរប៉ាច់ៗ :
ដែលជ្រាយពពុលជាន់ទៅរអិលឮសូរប៉ាច់ៗ :
ដែលជ្រាយពពុលជាន់ទៅរអិលឮសូរប៉ាច់ៗ :
“ដីសើមប៉ប៉ាច់; មិនដឹងជាបង្ខំទៅធ្វើអ្វីទេ បើដីរអិលប៉ប៉ាច់យ៉ាងនេះ!”
ពាក្យប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ ប៉ប៉ិច :
“ប៉ប៉ិចប៉ប៉ាច់ គឺសើមឬជ្រាយប៉ប៉ាច់ខ្លាំង។”
ដែលពោលប៉ាច់ៗថែមហើយថែមទៀតញឹកញយ :
“សម្ដីប៉ប៉ាច់; និយាយប៉ប៉ាច់។”
ប៉ប៉ាច់រអ៊ូរទាំមិនសូវស្រាក :
“និយាយប៉ប៉ាច់ប៉ពូ; សម្ដីប៉ប៉ាច់ប៉ពូ។”