វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប៉ិន
គុ. [ប៉ិន]
ប្រសប់, ស្ទាត់, ពូកែ, ជំនាញ :
ប្រសប់, ស្ទាត់, ពូកែ, ជំនាញ :
ប្រសប់, ស្ទាត់, ពូកែ, ជំនាញ :
“ក្មេងនេះប៉ិនណាស់ខាងឡើងដើមឈើ។”
គ្រាមភាសាប្រើក្លាយមកពីពាក្យ ប៉ុន :
“ភ្ញាក់ប៉ិនគេចោល, រត់ជ្រុលទៅប៉ះគាត់ប៉ិនគេច្រានបណ្ដោយ។”
ស្ទាត់ប្រាកដ។
“”
(ម.ព. ប៉ុន{¥¥}១{££} ផង)។