វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រកែក
កិ. [ប្រ-កែក]
ជជែកគ្នារកខុសរកត្រូវ, ឆ្លើយទទឹងទាស់, មិនព្រមតាម។
ជជែកគ្នារកខុសរកត្រូវ, ឆ្លើយទទឹងទាស់, មិនព្រមតាម។
ជជែកគ្នារកខុសរកត្រូវ, ឆ្លើយទទឹងទាស់, មិនព្រមតាម។
“”
ប្រកែកដោយប្រណាំងប្រជែងយកឈ្នះ។
“”
ប្រកែកដោយឆ្ការដៃ ឬវែកទាត់ដៃគេចេញ។
“”