វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រចាក់
កិ. [ប្រ-ចាក់]
ចាក់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយគ្រឿងសស្ត្រាឬដោយអាវុធមានមុខស្រួច។
ចាក់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយគ្រឿងសស្ត្រាឬដោយអាវុធមានមុខស្រួច។
ចាក់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយគ្រឿងសស្ត្រាឬដោយអាវុធមានមុខស្រួច។
“”
កាប់ចាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។
“”
រុក្ខជាតិមួយប្រភេទ សន្តានស្មាច់ តែដើមតូចៗ :
“ដើមប្រចាក់, ផ្សិតប្រចាក់។”