វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រដិត
កិ., គុ.កិ. [ប្រ-ដិត]
ប្រកិត, ដិតតាមជិតជាប់គ្នាមិនដាច់ :
ប្រកិត, ដិតតាមជិតជាប់គ្នាមិនដាច់ :
ប្រកិត, ដិតតាមជិតជាប់គ្នាមិនដាច់ :
“ប្រដិតតាមក្រោយ, តាមប្រដិត។”
ឈ្មោះរោគមួយប្រភេទបណ្ដាលឱ្យឧច្ចារៈកកើតជាដុំតូចៗរឹងៗ, ច្រើនកើតព្រោះប្រើឥរិយាបថអង្គុយច្រើនពេក :
“កើតប្រដិត។”
ក្លននិងប្រដិត។
“”