វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រទល់
កិ. [ប្រ-ទល់]
ធ្វើឱ្យទល់គ្នា, ទល់មុខគ្នា។
ធ្វើឱ្យទល់គ្នា, ទល់មុខគ្នា។
ធ្វើឱ្យទល់គ្នា, ទល់មុខគ្នា។
“”
ដែលទល់មុខគ្នា, ដែលមានព្រំដែនតគ្នា :
“ព្រំប្រទល់។”
ដែលទល់មុខគ្នាជជែករកខុសត្រូវ :
“នាំមកប្រទល់ជ្រូក (ចំពោះតែការទាស់ហេតុនឹងគ្នា)។”