វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រប
កិ. [ប្រប]
អែប, អែបអប, ផ្គាប់ផ្គុន ដោយអែបអបឱ្យត្រូវចិត្ត :
អែប, អែបអប, ផ្គាប់ផ្គុន ដោយអែបអបឱ្យត្រូវចិត្ត :
អែប, អែបអប, ផ្គាប់ផ្គុន ដោយអែបអបឱ្យត្រូវចិត្ត :
“មនុស្សនោះប៉ិនប្របណាស់។ (ព.ទ.បុ.) មនុស្សប្របមានរបបតែខាងបញ្ជោរលើកជើង។”
ទៀប, ជិត, ក្បែរ :
“ប្របផ្លូវ, ប្របខ្លួន។”
មានអត្ថន័យថា អ្នកប្រាជ្ញមិនចេះប្រប គឺមិនមានការប្រាស្រ័យនឹងអ្នកធំ ទោះស្លូតសុភាពយ៉ាងណាក្ដី ក៏ពុំស្មើនឹងអ្នកខ្លៅដែលគេជាមនុស្សជិតដិតនឹងអ្នកធំឡើយ។
“”