វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រភាស
ន. [ប្រ-ភាស]
ពោល, ស្ដី, និយាយ; (រ.ស.) ត្រាស់; មានព្រះតម្រាស់ :
ពោល, ស្ដី, និយាយ; (រ.ស.) ត្រាស់; មានព្រះតម្រាស់ :
ពោល, ស្ដី, និយាយ; (រ.ស.) ត្រាស់; មានព្រះតម្រាស់ :
“ទ្រង់ប្រកាស។”
ពន្លឺ, រស្មី :
“(ព.កា.) រីពួកនិគ្រន្ថ ច្រើនក្រៃពេកពន់ លុះឃើញប្រភាស នៃព្រះសម្ពុទ្ធ ស្លុតរត់រទាស ខ្លះស៊ូស្លាប់ផ្ដាស ដោយលោតមុជទឹក ... (កាព្យសរសើរយមកប្បាដិហារនៃព្រះសម្ពុទ្ធ ក្នុងកាលដែលស្ដេចទៅកាន់ឋានត្រ័យត្រិង្ស ...)។”