វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រមោក
កិ. [ប្រ-ម៉ោក]
វាយម៉ោកៗរឿយៗ, ចាប់ទង្គិចរឿយៗ។
វាយម៉ោកៗរឿយៗ, ចាប់ទង្គិចរឿយៗ។
វាយម៉ោកៗរឿយៗ, ចាប់ទង្គិចរឿយៗ។
“”
សម្លាប់សាច់សូត្រឱ្យជ្រះអស់មន្ទិល ឱ្យស្អាតឡើងសម្បុររលើបនៅជាប្រក្រតី :
“ប្រមោកសូត្រ។”
(ព.ប្រ.) ស្ដីថាឱ្យរម៉ាំងរម៉ោកខ្ជាំងៗឥតញញើត ហាក់ដូចជាគេប្រមោក :
“ត្រូវខ្ញុំប្រមោកម្ដងទៅ ឥឡូវគាត់រាងលែងហ៊ាននិយាយដើមគេនៅមុខខ្ញុំទៀត។”