វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រយ័ត
គុ. [ប្រ-យ៉ាត់]
ដែលលាង, ជម្រះ, សម្អាត។ ដែលមានព្យាយាម, ខ្មីឃ្មាត, ថែទាំ; ប្រុងដោយមិនធ្វេសប្រហែស :
ដែលលាង, ជម្រះ, សម្អាត។ ដែលមានព្យាយាម, ខ្មីឃ្មាត, ថែទាំ; ប្រុងដោយមិនធ្វេសប្រហែស :
ដែលលាង, ជម្រះ, សម្អាត។ ដែលមានព្យាយាម, ខ្មីឃ្មាត, ថែទាំ; ប្រុងដោយមិនធ្វេសប្រហែស :
“មនុស្សប្រយ័ត វេលាប្រយ័ត ...។”
លាង, ជម្រះ, សម្អាត; ខំប្រឹង, ខ្មីឃ្មាត, ថែទាំ; ប្រុងដោយមិនធ្វេសប្រហែស :
“ប្រយ័តមិនឱ្យបាត់, ប្រយ័តមាត់។”