វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រសព្វ
កិ. [ប្រ-សប់]
ចួបប្រទល់មុខគ្នា; រួមចិត្តគំនិតគ្នា; នៅរួមសុខទុក្ខនឹងគ្នា :
ចួបប្រទល់មុខគ្នា; រួមចិត្តគំនិតគ្នា; នៅរួមសុខទុក្ខនឹងគ្នា :
ចួបប្រទល់មុខគ្នា; រួមចិត្តគំនិតគ្នា; នៅរួមសុខទុក្ខនឹងគ្នា :
“ប្ដីប្រពន្ធគេទាំងពីរនាក់នុះ មានអធ្យាស្រ័យល្អណាស់ តាំងពីប្រសព្វគ្នាមក មិនដែលឮឈ្លោះទាស់ទែងខ្វែងគំនិតគ្នាដល់ម្ដងណាឡើយ។”
ដែលមានមុខប្រទល់រួមចូលគ្នា :
“ទន្លេប្រសព្វមុខ; ទឹកប្រសព្វគ្នា។”
ទីដែលមានមុខប្រទល់រួមចូលគ្នា។
“”