វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រាកដ
គុ. [ប្រា-កត់]
ដែលល្បីល្បាញ, ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ, ដែលលេចឮច្បាស់លាស់; ដែលមែនពិតណាស់ :
ដែលល្បីល្បាញ, ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ, ដែលលេចឮច្បាស់លាស់; ដែលមែនពិតណាស់ :
ដែលល្បីល្បាញ, ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ, ដែលលេចឮច្បាស់លាស់; ដែលមែនពិតណាស់ :
“សេចក្ដីប្រាកដ, សម្ដីប្រាកដ។”
ជាក់ច្បាស់មែន :
“ឃើញប្រាកដ, ដឹងប្រាកដ។”
(ម.ព. ប្រាកដប្រជា)។
“”