ប្រាប្ដាភិសេក

គុ. [ប្រា-ប្ដា-ភិ-សែក]

ដែលមានអភិសេកដល់ហើយ; សំដៅចំពោះក្សត្រិយ៍ដែលច្បាំងឈ្នះសឹកហើយបានទទួលរាជ្យ :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

ឧទាហរណ៍

“ទ្រង់បានឡើងជាព្រះមហាក្សត្រិយ៍ប្រាប្ដាភិសេក, ទ្រង់បានប្រាប្ដាភិសេក។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ម.ព. អភិសេក ផង)។

បន្តរៀនទៀត