វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រាំង
គុ., ន. [ប្រាំង]
ឈ្មោះរដូវក្ដៅរាំងឥតទឹកភ្លៀង; ដែលមាននៅក្នុងសម័យរាំងភ្លៀងឬទាក់ទងដោយរដូវរាំង ឥតមានទឹកភ្លៀង :
ឈ្មោះរដូវក្ដៅរាំងឥតទឹកភ្លៀង; ដែលមាននៅក្នុងសម័យរាំងភ្លៀងឬទាក់ទងដោយរដូវរាំង ឥតមានទឹកភ្លៀង :
ឈ្មោះរដូវក្ដៅរាំងឥតទឹកភ្លៀង; ដែលមាននៅក្នុងសម័យរាំងភ្លៀងឬទាក់ទងដោយរដូវរាំង ឥតមានទឹកភ្លៀង :
“រដូវប្រាំង, ខែប្រាំង។”
(ព.សា.) ខែប្រាំងរាំងក្រទាំងដីស្ងួតរាល់អន្លើ។
“”
ពោតដែលដាំក្នុងរដូវប្រាំង។
“”
(ម.ព. មនុស្សប្រាំង)។
“”
(ព.ទ.បុ.) មនុស្សដែលកំណាញ់ស្វិតស្វាញ សូម្បីមានស្មូមមកឈរស្រែកសូមទាននៅមុខផ្ទះ ក៏ឥតដែលឱ្យទានដល់តិចតួចឡើយ (និយាយដោយកាត់ខ្លីថា :
“ប្រាំង, ខែប្រាំង ឬ មនុស្សរាំងភ្លៀង ឬថាត្រឹមតែ រាំងភ្លៀង ក៏បាន)។”
ស្រូវដែលស្ទូងក្នុងរដូវប្រាំង។
“”