វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រីជា
ន. [ប្រី-ជា]
ប្រាជ្ញា; ការកំណត់ដឹង, សេចក្ដីដឹងច្បាស់លាស់, ការយល់ជាក់។
ប្រាជ្ញា; ការកំណត់ដឹង, សេចក្ដីដឹងច្បាស់លាស់, ការយល់ជាក់។
ប្រាជ្ញា; ការកំណត់ដឹង, សេចក្ដីដឹងច្បាស់លាស់, ការយល់ជាក់។
“”
ប្រីជានិងញាណ ឬញាណដែលអាស្រ័យនឹងប្រីជា, សេចក្ដីដឹងព្រោះប្រីជា; (រ.ស.) :
“ព្រះប្រីជា ឬ ព្រះប្រីជាញាណ។”
សម្រាប់ប្រើជាឋានន្តរនៃមន្ត្រីខាងក្រុមរាជបណ្ឌិតក្នុងកម្ពុជរដ្ឋតាំងពីបុរាណសម័យរហូតមកជា :
“ព្រះជំនិតប្រីជា; ឧកញ៉ាសុត្តន្តប្រីជា, ឧកញ៉ា សុធម្មប្រីជា។ល។”