វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រួក
ឧ. [ប្រួក]
សូរឮដោយជាន់, បុក, បាក់អ្វីៗដែលស្រួយ, ពុក, ផុយ។
សូរឮដោយជាន់, បុក, បាក់អ្វីៗដែលស្រួយ, ពុក, ផុយ។
សូរឮដោយជាន់, បុក, បាក់អ្វីៗដែលស្រួយ, ពុក, ផុយ។
“”
ដែលពុកផុយជ្រោកជ្រាកណាស់ប្រើការពុំកើត :
“ផ្លានឈើប្រួក, ឈើចាស់មានសាច់ប្រួក, ពុកប្រួក។”