វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រៀប
កិ. [ប្រៀប]
ធៀប, ប្រដូច។
ធៀប, ប្រដូច។
ធៀប, ប្រដូច។
“”
ចាញ់គេដោយការប្រៀបផ្ទឹម គឺបើប្រៀបផ្ទឹមនឹងគេឃើញថាអន់ជាងគេ ដោយកលឧបាយណាមួយ, ចាញ់កលឧបាយគេ។
“”
ធៀបប្រដូច, ប្រដូចដោយធៀបគ្នា។
“”
ដែលផ្សែផ្សំប្រដូចគ្នា :
“និយាយប្រៀបប្រាយ; សម្ដីប្រៀបប្រាយ។”
ផ្ទឹមប្រដូចគ្នា។
“”
មានតម្លៃលើគេដោយការប្រៀបផ្ទឹម គឺបើប្រៀបផ្ទឹមនឹងគេ ឃើញថាគ្រាន់បើជាងគេ។
“”