វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រែង
ន. [ប្រែង]
រោមរឹងវែងៗដែលដុះលើខ្នងជ្រូក :
រោមរឹងវែងៗដែលដុះលើខ្នងជ្រូក :
រោមរឹងវែងៗដែលដុះលើខ្នងជ្រូក :
“ប្រែងជ្រូក។”
រោមរឹងដែលដុះចាក់ត្រង់ប្របេរត្របកភ្នែក បណ្ដាលឱ្យរមាស់ភ្នែក ឱ្យភ្នែកពព្រៀក :
“ភ្នែកដុះប្រែង, ប្រែងចាក់ភ្នែក។”
ច្រាសធ្វើដោយប្រែងជ្រូកសម្រាប់ប្រើការសិតអំបោះ ជាដើមក៏ហៅ ប្រែង ដែរ។
“”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យ ប្រឹង ឬ ប្រុង ថា :
“ប្រឹងប្រែង, ប្រុងប្រែង។”
(ម.ព. ប្រឹងនិងប្រុង)។