វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផាល
ន. [ផាល]
ដែករាងជម មុខមុតសម្រាប់ដាក់ប្រហកត្រង់ពន្លូញចុងផ្នៀងនង្គ័ល (ដែកមុខផ្នៀងនង្គ័ល)។
ដែករាងជម មុខមុតសម្រាប់ដាក់ប្រហកត្រង់ពន្លូញចុងផ្នៀងនង្គ័ល (ដែកមុខផ្នៀងនង្គ័ល)។
ដែករាងជម មុខមុតសម្រាប់ដាក់ប្រហកត្រង់ពន្លូញចុងផ្នៀងនង្គ័ល (ដែកមុខផ្នៀងនង្គ័ល)។
“”
អវយវៈដែលក្លាយជារោគមានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងផាល នៅត្រង់ចុងឆ្អឹងជំនីរមនុស្ស :
“ចុកផាល។”