វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផៅ
ន. [ផៅ]
វង្ស, ត្រកូល, ពូជ, អម្បូរ :
វង្ស, ត្រកូល, ពូជ, អម្បូរ :
វង្ស, ត្រកូល, ពូជ, អម្បូរ :
“មនុស្សមួយផៅ, ញាតិផៅ, ផៅសន្តាន។ (ព.ទ.បុ.) ថា ធ្វើស្រែមើលស្មៅ ទុកដាក់កូនចៅ មើលផៅសន្តាន (មានអត្ថន័យរាក់ងាយយល់ដែរទេ)។ (ព.កា.) ថា ធ្វើស្រែមើលស្មៅ សន្តានមើលផៅ បម្រើមើលពុត ទោះដឹងពុតជា ពុំចេរពុតត្បុត ដឹងចិត្តបរិសុទ្ធ ពុំចេរឥរិយា (សាស្ត្រាច្បាប់រាជនេតិ ជាព្រះនិពន្ធនៃព្រះរាជសម្ភារ)។”
ពូជពង្ស, វង្សត្រកូល។
“”
ឈ្មោះកាពិដែលបុកលាយគ្រឿងហើយអាំងឱ្យឆ្អិន រួចរលីងជាមួយនឹងខ្លាញ់ជ្រូកប្រើជាម្ហូប :
“កពិផៅ។”