វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្គូផ្គង
កិ. [ផ្គូ-ផ្គង]
ផ្គងឱ្យបានជាគូ; ប្រុងប្រៀប; ផ្គត់ផ្គង់, ផ្ចុងផ្ដើម; លើកតម្កើង។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ផ្គងឱ្យបានជាគូ; ប្រុងប្រៀប; ផ្គត់ផ្គង់, ផ្ចុងផ្ដើម; លើកតម្កើង។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ ផ្គងឱ្យបានជាគូ; ប្រុងប្រៀប; ផ្គត់ផ្គង់, ផ្ចុងផ្ដើម; លើកតម្កើង។
ផ្គងឱ្យបានជាគូ; ប្រុងប្រៀប; ផ្គត់ផ្គង់, ផ្ចុងផ្ដើម; លើកតម្កើង។
“”