វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្គើន
កិ., គុ.កិ. [ផ្គើន]
ធ្វើទទឹងទាស់, កន្លងបញ្ញត្តិ, កន្លងឱវាទ ដោយអាការៈបញ្ជោះឬបញ្ឈឺចិត្ត :
ធ្វើទទឹងទាស់, កន្លងបញ្ញត្តិ, កន្លងឱវាទ ដោយអាការៈបញ្ជោះឬបញ្ឈឺចិត្ត :
ធ្វើទទឹងទាស់, កន្លងបញ្ញត្តិ, កន្លងឱវាទ ដោយអាការៈបញ្ជោះឬបញ្ឈឺចិត្ត :
“ផ្គើនឱ្យឈឺចិត្ត; និយាយផ្គើន, ដើរផ្គើន, ធ្វើការផ្គើនឱ្យ។”