វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្ចិត
ន. [ផ្ចិត]
អវយវៈត្រង់ពាក់កណ្ដាលពោះ។
អវយវៈត្រង់ពាក់កណ្ដាលពោះ។
អវយវៈត្រង់ពាក់កណ្ដាលពោះ។
“”
(គណិត.) ចំណុចដែលមានចម្ងាយស្មើទៅនឹងចំណុចត្រូវគ្នានៃរូបធរណីមាត្រពីរដែលឆ្លុះគ្នា។
“”
ប៉ែកដែលជាសូន្យត្រង់ពាក់កណ្ដាល :
“ផ្ចិតភូមិ, ផ្ចិតផែនដី។”
(គណិត.) ចំណុចមួយដែលគ្រប់ចំណុចទាំងអស់នៃរង្វង់ស្ថិតនៅស្មើចម្ងាយពីចំណុចនោះ។
“”
(គណិត.) ចំណុចកណ្ដាលដែលស្ថិតនៅចម្ងាយដូចគ្នាពីចំណុចទាំងអស់នៃស្វ៊ែមួយ។
“”
(គួរប្រយ័ត្ន កុំនិយាយ ផ្សិត)។