វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្ដេក
កិ. [ផ្ដេក]
ញ៉ាំងអ្នកដទៃឱ្យដេក, ដាក់ឱ្យដេក :
ញ៉ាំងអ្នកដទៃឱ្យដេក, ដាក់ឱ្យដេក :
ញ៉ាំងអ្នកដទៃឱ្យដេក, ដាក់ឱ្យដេក :
“ផ្ដេកកូន, ផ្ដេកសសរ។”
បង្អោនបន្ទន់ចិត្តឱ្យស៊ប់ទៅរក :
“ស្រឡាញ់ផ្ដេកផ្ដិត។”
ជាប់ចិត្តដិតនៅមិនងាកមិនបែរ។
“”
ផ្ដេកចិត្តផ្ដួលខ្លួន ដោយស្រឡាញ់រាប់អានលើសលុប។
“”
ផ្ដេកគុម្ពស្រូវទុំឱ្យដួលរាបរគេន ដើម្បីឱ្យស្រួលច្រូត។
“”
(ម.ព. ឈើផ្ដេក ផង)។