វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្ទញ់
កិ. [ផ្ទញ់]
ធ្វើឱ្យទញ់; ពោលពាក្យបន្ទច់បង្អាក់ ឬសង្កត់សង្កិនឱ្យទញ់; ឱ្យទាល់ផ្លូវ, ទាល់សេចក្ដី :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ធ្វើឱ្យទញ់; ពោលពាក្យបន្ទច់បង្អាក់ ឬសង្កត់សង្កិនឱ្យទញ់; ឱ្យទាល់ផ្លូវ, ទាល់សេចក្ដី :
ឧទាហរណ៍
“គេផ្ទញ់កណ្ដាលចំណោម ស្រាប់តែបាត់មាត់ឈឹង។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់