វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្ទីង
កិ., គុ.កិ. [ផ្ទីង]
ធ្វើឱ្យដាំទីង; គំហុក, ចាប់លើកផ្អៀងឬផ្កាប់សម្រេងទឹកឱ្យអស់ឥតសំចៃ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ធ្វើឱ្យដាំទីង; គំហុក, ចាប់លើកផ្អៀងឬផ្កាប់សម្រេងទឹកឱ្យអស់ឥតសំចៃ :
ឧទាហរណ៍
“ផ្ទីងឱ្យអស់, ចាក់ផ្ទីង។”
២
(ព.ប្រ.) គំហុក ឬសំដៅដាក់ ហាក់ដូចគេផ្ទីង :
ឧទាហរណ៍
“ផ្ទីងដាក់; បោលផ្ទីង, រត់ផ្ទីង, ធ្វើការផ្ទីងតែ ១ ថ្ងៃហើយស្រេច។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់