វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្នោះ
ន. [ផ្នោះ]
ប្រដាប់ធ្វើដោយឈើខ្លឹម មានស្ពឺរមួលមួយគូវិលសង្កៀតគ្នា សម្រាប់បោះកប្បាស :
ប្រដាប់ធ្វើដោយឈើខ្លឹម មានស្ពឺរមួលមួយគូវិលសង្កៀតគ្នា សម្រាប់បោះកប្បាស :
ប្រដាប់ធ្វើដោយឈើខ្លឹម មានស្ពឺរមួលមួយគូវិលសង្កៀតគ្នា សម្រាប់បោះកប្បាស :
“ផ្នោះកប្បាស; រមួលដូចស្ពឺផ្នោះ។”
(ពាក្យបណ្ដៅបុរាណថា អាសៃហៀរ អាសៃហៃ ចាប់បានដៃ អាសៃហៀរ ស៊ីសាច់ខ្ជាក់គ្រាប់ កន្សែងទ្រាប់ កញ្ជើត្រង ខ្ជាក់ច្រើនដង អាសៃហើយ តើហ្នឹងជាអ្វី? ផ្នោះបោះកប្បាស។ ថាហ្នឹងត្រូវហើយ!)។