វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្លូវយក្ស
ន. [ផ្លូវ-យ័ក]
សំណុំថ្មធម្មជាតិរាងជាព្រីសស្មើជ្រុង សណ្ឋានដូចជាសសរឆកោណ កើតឡើងដោយសំណល់លំហូរនៃកម្អែលភ្នំភ្លើងសម័យដើម ដែលមានទម្រង់ជាផ្លូវ(ផ្លូវយក្ស)។ ទ្រង់ទ្រាយនេះកើតឡើងពីការចុះត្រជាក់នៃកម្អែលភ្នំភ្លើង :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
សំណុំថ្មធម្មជាតិរាងជាព្រីសស្មើជ្រុង សណ្ឋានដូចជាសសរឆកោណ កើតឡើងដោយសំណល់លំហូរនៃកម្អែលភ្នំភ្លើងសម័យដើម ដែលមានទម្រង់ជាផ្លូវ(ផ្លូវយក្ស)។ ទ្រង់ទ្រាយនេះកើតឡើងពីការចុះត្រជាក់នៃកម្អែលភ្នំភ្លើង :
ឧទាហរណ៍
“ផ្លូវយក្សនៅអៀរឡង់ភាគខាងជើងជាតំបន់ទេសចរណ៍ភ្នំភ្លើង និងឆ្នេរសមុទ្រ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់