វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្សារ
ន. [ផ្សា]
ទីប្រជុំលក់ទិញរបស់ផ្សេងៗ គឺប្រជុំផ្ទះឬរានតូចធំដែលគេដាក់ទំនិញលក់ដូរ។ បុរាណ្យប្រើពាក្យនេះថា អាប័ណ។
ទីប្រជុំលក់ទិញរបស់ផ្សេងៗ គឺប្រជុំផ្ទះឬរានតូចធំដែលគេដាក់ទំនិញលក់ដូរ។ បុរាណ្យប្រើពាក្យនេះថា អាប័ណ។
ទីប្រជុំលក់ទិញរបស់ផ្សេងៗ គឺប្រជុំផ្ទះឬរានតូចធំដែលគេដាក់ទំនិញលក់ដូរ។ បុរាណ្យប្រើពាក្យនេះថា អាប័ណ។
“”
ភ្ជាប់ភ្ជិតដោយទឹកបន្សារ :
“ផ្សារឆ្នាំងស្ពាន់, ផ្សារឡតស័ង្កសី។”
ផ្សារ ឬ ទីនៃគោឃាតក៍។
“”
ផ្សារស្តុកស្ដម្ភ និងផ្សាររាយរងនៅលាយចម្រុះគ្នា (ព.សា.)។
“”
ផ្សារអន្តរជាតិសម្រាប់ដោះដូររូបិយប័ណ្ណផ្សេងៗ និងជួយកំណត់តម្លៃរបស់រូបិយវត្ថុមួយធៀបនឹងរូបិយវត្ថុមួយទៀត :
“ប្រាក់ដុល្លារអាម៉េរិកជារូបិយវត្ថុអន្តរជាតិដែលមានការជួញដូរច្រើនបំផុតនៅក្នុងផ្សាររូបិយបណ្ណ។”
(ម.ព. អាប័ណ)។