វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្សំ
[ផ្សំ]
ប្រកបជាមួយគ្នា, ធ្វើឱ្យរួមគ្នា, ធ្វើឱ្យសម, ឱ្យល្មម, សម្រួលឱ្យកើតការ :
ប្រកបជាមួយគ្នា, ធ្វើឱ្យរួមគ្នា, ធ្វើឱ្យសម, ឱ្យល្មម, សម្រួលឱ្យកើតការ :
ប្រកបជាមួយគ្នា, ធ្វើឱ្យរួមគ្នា, ធ្វើឱ្យសម, ឱ្យល្មម, សម្រួលឱ្យកើតការ :
“យកពីនេះខ្លះពីនោះខ្លះមកផ្សំគ្នា, ផ្សំគ្រឿងសម្ល, ផ្សំសាច់ឈើ។”
ផ្សំផ្គុំ។
“”
និយាយចាក់បណ្ដោយឬអែបអបឱ្យតែខាងបានស៊ី។
“”
(ម.ព. ផ្សែ)។
“”
សម្រួលឱ្យតែខាងសម; កាន់ជើងដោយផ្សំសម្រួលឱ្យខាងតែបានត្រូវបានល្អ :
“និយាយផ្សំសាច់។”
ឈ្មោះគ្រឿងតម្បាញមួយប្រភេទមានសណ្ឋានបួនជ្រុង ដាក់លើប្រគាបក្បាលសសរកីទាំងពីរ សម្រាប់មូរសាច់សំពត់ដែលត្បាញបានហើយ។
“”
(ម.ព. ផ្គុំ)។