វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្អូក
កិ. [ផ្អូក]
ភ្នកដល់, ភ្នកគិតដល់, ភ្នកនឹក :
ភ្នកដល់, ភ្នកគិតដល់, ភ្នកនឹក :
ភ្នកដល់, ភ្នកគិតដល់, ភ្នកនឹក :
“ផ្អូកនឹក។”
ភ្នកនឹកដល់ក៏កើតមានសេចក្ដីតឹងចិត្តផ្អឹះៗ :
“(ព.កា.) មានចិត្តផ្អូកផ្អឹះ តានតឹងទង្គឹះ រសាប់រសល់ ព្រោះតែភ្នកនឹក រលឹកទៅដល់ បិតាទុព៌ល មានគុណធ្ងន់ក្រៃ។”
(ម.ព. ផ្អូកផ្អឹះ)។
“”
ដែលមានសាច់បាក់គាំរមាសខាងក្នុង :
“ឈើសាច់ផ្អូក។”