វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពង្វក់
កិ. [ពង់-វក់]
ធ្វើឱ្យវក់, នាំឱ្យវក់, ធ្វើឱ្យវិលវល់ចិត្តគំនិត :
ធ្វើឱ្យវក់, នាំឱ្យវក់, ធ្វើឱ្យវិលវល់ចិត្តគំនិត :
ធ្វើឱ្យវក់, នាំឱ្យវក់, ធ្វើឱ្យវិលវល់ចិត្តគំនិត :
“កុំបណ្ដោយឱ្យបាបមិត្ត ពង្វក់ឱ្យខូចខួរក្បាល។”
នាំឱ្យវក់វី។
“”
(ម.ព. ពង្វីពង្វក់ ផង)។