វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពន
កិ. [ពន]
សំពះ, ថ្វាយបង្គំ; ពាក្យទំយើសម្រាប់បង្គាប់កូនក្មេងតូចឱ្យសំពះ, ឱ្យថ្វាយបង្គំ :
សំពះ, ថ្វាយបង្គំ; ពាក្យទំយើសម្រាប់បង្គាប់កូនក្មេងតូចឱ្យសំពះ, ឱ្យថ្វាយបង្គំ :
សំពះ, ថ្វាយបង្គំ; ពាក្យទំយើសម្រាប់បង្គាប់កូនក្មេងតូចឱ្យសំពះ, ឱ្យថ្វាយបង្គំ :
“កូនម៉ែពន!, នាងពន!”
(បា. វន្ទ "សំពះ, ថ្វាយបង្គំ", វ > ព គួរសរសេរជា ពន្ទ)។