វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពន្លឹក
គុ., គុ.កិ. [ពន់-លឹក]
ដែលគួរភ្លឹក, គួរស្បើម :
ដែលគួរភ្លឹក, គួរស្បើម :
ដែលគួរភ្លឹក, គួរស្បើម :
“កាចពន្លឹក, ភ័យពន្លឹក ឬភ័យដ៏ពន្លឹក, ភ្លើងឆេះផ្ទះពេញទាំងភូមិជាអគ្គិភ័យដ៏ពន្លឹក។”
(កុំច្រឡំប្រើពាក្យនេះថា អរពន្លឹក, សប្បាយពន្លឹក ព្រោះពុំមែនជាហេតុគួរឱ្យភ្លឹកឱ្យភ្លេចឱ្យស្លន់ភ័ន្តគំនិតទេ។ ម.ព. សប្បដិភ័យ ផង)។