វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពរ
ន. [ព]
គុណជាតដ៏ប្រសើរ; គុណជាតឬអ្វីៗដែលគួរប្រាថ្នា, គួរចង់បាន, គួរជ្រើសរើសយកតាមគាប់ចិត្ត :
គុណជាតដ៏ប្រសើរ; គុណជាតឬអ្វីៗដែលគួរប្រាថ្នា, គួរចង់បាន, គួរជ្រើសរើសយកតាមគាប់ចិត្ត :
គុណជាតដ៏ប្រសើរ; គុណជាតឬអ្វីៗដែលគួរប្រាថ្នា, គួរចង់បាន, គួរជ្រើសរើសយកតាមគាប់ចិត្ត :
“សូមពរ, ឱ្យពរ, ទទួលពរ។”
ឱ្យពរសព្ទសាធុការ បញ្ចេញសូរសព្ទថា សាធុ សូមឱ្យ ...បានប្រកបតាមបំណង! ...។
“”
ស្រែកឱ្យពរថា សូមឱ្យ ...មានជ័យជម្នះ! ដូចយ៉ាងស្រែកថា ជយោ! ឬ ជយោ! ជយោ! ជាដើម។
“”
លាបបូកព្រលាំងដោយជ័រឱ្យក្រាស់ជិតសាច់ពុំឱ្យជ្រាបទឹកបាន :
“ពរទូក, បិទពរ។”
(រ.ស.) ចាស (ពាក្យសម្រាប់ស្ត្រីឆ្លើយចំពោះព្រះមហាក្សត្រ), (ស.ស.) បាទ។
“”
(ខ្មែរប្រើក្លាយមកជា ព្រះពរ ក៏មាន, នៅជា វរ ឬ វរៈ តាមរូបដើមក៏មាន។ ម.ព. ព្រះនិងវរ ផង)។