វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពល
[ពល់]
កម្លាំង។
កម្លាំង។
កម្លាំង។
“”
សេនា, ទាហាន, កងទ័ព :
“ភ្ជុំពល, លើកពល។”
កែនប្រជាជនប្រមូលជាកងទ័ពឬប្រមូលមកបង្ហាត់ជាទាហាន។
“”
ពលសម្រាប់គុនឬដាល់ថ្វាយស្ដេចទត ក្នុងកាលសម័យដែលត្រូវការម្ដងៗ ឬសម្រាប់រក្សាការពារព្រះអង្គជានិច្ច។
“”
(ម.ព. ពលគុន)។
“”
ពលសម្រាប់ចែវព្រះទីន័ងនាវា។
“”
ពលឃ្វាលដំរីព្រះរាជទ្រព្យ (ទ្រមាក់)។
“”
ទាហានអ្នកដើរដោយជើង (ឥតជិះអ្វី)។
“”
ពលឃ្វាលសេះព្រះរាជទ្រព្យ។
“”
ពលដែលប្រើជាទាហានរក្សាព្រះអង្គ (ហៅឃ្លាតក្លាយថា អង្គ្រ័ក្ស)។
“”
ពួកជនពូជសូទ្រៈ សម្រាប់ប្រើជាកម្លាំងតាមមុខការផ្សេងៗ; មានច្រើនពួក។
“”
(ហៅដោយរួបរួមថា ពល, អង្គរក្ស, ទ្រមាក់, ចែវ, គុន។ល។ ពួកពលទាំងនេះក្នុងកម្ពុជរដ្ឋមានតែពីក្នុងកាលរាជ្យបុរាណ, សម័យឥឡូវលើកលែងមិនឱ្យមាន)។