វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពិជេដ្ឋ
គុ. [ពិ-ជេត]
ដែលប្រសើរឬចម្រើនបំផុត, ដែលជាចម្បង :
ដែលប្រសើរឬចម្រើនបំផុត, ដែលជាចម្បង :
ដែលប្រសើរឬចម្រើនបំផុត, ដែលជាចម្បង :
“(ព.កា.) ក្សត្រក្សាន្តពិជេដ្ឋ ទ្រង់ស្ទង់មើលហេតុ ដំណើរក្នុងរដ្ឋ ទ្រង់ជ្រាបថាការណ៍ នេះកើតប្រាកដ អំពីជនក្បត់ ឧទ្ទាមព្រៃផ្សៃ។”
ប្រើជាងារមន្ត្រីខាងតុលាការសម័យបុរាណផងក៏មាន :
“ឧកញ៉ាពិជេដ្ឋ។”