វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពិន
ន. [ពិន]
ស្នៀតសក់ជុក :
ស្នៀតសក់ជុក :
ស្នៀតសក់ជុក :
“ក្មេងទុកជុកសៀតពិន។”
កំពូល, អ្នកដែលជាកំពូល, ជាឆ្នើម, ចម្បងលើគេ។
“”
ស្ដេចចក្រព័ត្តិឬរាជាធិរាជ។ សម្រាប់ប្រើតែក្នុងកាព្យ :
“រីព្រះនរិន្ទ នារាយណ៍ចមពិន ទ្រង់ព្រះចិន្តា ប្រារព្ធដល់ទាន ទើបទ្រង់ត្រាស់ថា ឱ្យអស់អមច្ចា ចូលមកជួបជុំ។”
ថែបហាលថ្នាំ (ពាក្យអ្នកបាត់ដំបង)។
“”