វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពិសា
កិ. [ពិ-សា]
បរិភោគ (ស៊ី) ; ពាក្យគួរសមសម្រាប់គ្រហស្ថឬបព្វជិតនិយាយទៅរកគ្រហស្ថដែលគួរគោរព :
បរិភោគ (ស៊ី) ; ពាក្យគួរសមសម្រាប់គ្រហស្ថឬបព្វជិតនិយាយទៅរកគ្រហស្ថដែលគួរគោរព :
បរិភោគ (ស៊ី) ; ពាក្យគួរសមសម្រាប់គ្រហស្ថឬបព្វជិតនិយាយទៅរកគ្រហស្ថដែលគួរគោរព :
“អ្នកពិសាហើយឬនៅ?; អញ្ជើញលោកពិសា!, អញ្ជើញពិសាឱ្យបរិបូណ៌!; (ដោយសំដៅសេចក្ដីថា បរិភោគឆ្ងាញ់)។ (ព.កា.) ពិសាផ្លែប្រាំ ពិសារសធម្ម ពិសាសត្យា ពិសាសីលទាន ទ្រើសទ្រង់ករុណា ពិសារសវា- ចាចេញមធូរ។ (សាស្ត្រាច្បាប់ រាជនេតិ ជាព្រះនិពន្ធនៃព្រះរាជសម្ភារ)។”
ដែលមានឱជារស, ឆ្ងាញ់, ចាប់មាត់ :
“ចំណីពិសា, ឆ្ងាញ់ពិសា។”
(ម.ព. ស៊ី ផង)។