វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពឹង
កិ. [ពឹង]
រកគេជួយ, ស្ដីគេ :
រកគេជួយ, ស្ដីគេ :
រកគេជួយ, ស្ដីគេ :
“ពឹងគេឱ្យសរសេរសំបុត្រ, ពឹងគេឱ្យជួយធ្វើរោង។”
ជ្រកកោន, ធ្វើឱ្យមានអាង :
“ពឹងបុណ្យគេ, ពឹងគំនិតគេ។”
ប្រឹងចំកោងឬបំពើងខ្លួនផ្ដែកប៉ះផ្ទប់ទៅលើ : (និយាយថា ពឹត ក៏បាន) :
“គោពឹងទូករទេះ។”