វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពូជ
ន. [ពូច]
រុក្ខជាតិឬធញ្ញជាតិជាដើមដែលមានកំណើតអាចដុះ, ចេញពន្លក, លូតលាស់តទៅទៀត :
រុក្ខជាតិឬធញ្ញជាតិជាដើមដែលមានកំណើតអាចដុះ, ចេញពន្លក, លូតលាស់តទៅទៀត :
រុក្ខជាតិឬធញ្ញជាតិជាដើមដែលមានកំណើតអាចដុះ, ចេញពន្លក, លូតលាស់តទៅទៀត :
“ពូជឈើ, ពូជស្រូវ, ពូជអំពៅ។”
តំណជាតិកំណើតឬវង្សត្រកូលរបស់ពួកមនុស្សឬសត្វ :
“ពូជខ្មែរ, ពូជចិន; ពូជក្សត្រិយ៍, ពូជរាស្ត្រ; ពូជគោខ្មែរ, ពូជសេះទេស។ល។”
គ្រាប់ពោតដែលគេសម្រាំងទុកដាំតទៅទៀត។
“”
គ្រាប់ស្រូវដែលគេសម្រាំងទុកដាំតទៅទៀត។
“”