វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពើប
កិ. [ពើប]
ប្រទះ, ចួបដោយឥតស្វែងរក, ឥតមានបំណង :
ប្រទះ, ចួបដោយឥតស្វែងរក, ឥតមានបំណង :
ប្រទះ, ចួបដោយឥតស្វែងរក, ឥតមានបំណង :
“ដើរៗទៅ ស្រាប់តែពើប; ច្រើននិយាយថា ពើបប្រទះ, ពើបពះ។ (ព.កា.) ខំដើររលះ ស្រាប់តែពើបពះ ប្រទះពួកខ្មាំង ដឹងថាសត្រូវ ទើបស៊ូតតាំង ប្រយុទ្ធប្រឆាំង ខ្លាំងក្រៃឥតភ្លឹក។”