វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពេប
កិ. [ពេប]
ធ្វើបបូរមាត់ក្រោមឱ្យលយចេញជាងបបូរមាត់ខាងលើមុនយំឬក្រោយយំឬក៏ដោយសេចក្ដីរិះគន់, ដោយចំអកឡកឱ្យ។
ធ្វើបបូរមាត់ក្រោមឱ្យលយចេញជាងបបូរមាត់ខាងលើមុនយំឬក្រោយយំឬក៏ដោយសេចក្ដីរិះគន់, ដោយចំអកឡកឱ្យ។
ធ្វើបបូរមាត់ក្រោមឱ្យលយចេញជាងបបូរមាត់ខាងលើមុនយំឬក្រោយយំឬក៏ដោយសេចក្ដីរិះគន់, ដោយចំអកឡកឱ្យ។
“”
ពាក្យសម្រាប់ថាបញ្ឈឺចិត្តក្មេងតូចឱ្យពេប, ឱ្យយំ (ព.សា.)។
“”
ពេបធ្វើមាត់កំបែប។
“”
(ម.ព. ពេបមាត់ឱ្យ)។
“”
(ម.ព. ពេបមាត់ឱ្យ)។
“”
ពេបមាត់ឱ្យដោយរិះគន់ឬដោយចំអកឡកឱ្យ។
“”