វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពែន
កិ. [ពែន]
អង្គុយបត់ជង្គង់ចេញក្រៅដាក់ចុងជើងទាំងពីរតម្រួតគ្នា (តាមសណ្ដាប់ តែងតែដាក់ជើងស្ដាំសង្កត់លើជើងឆ្វេង) :
អង្គុយបត់ជង្គង់ចេញក្រៅដាក់ចុងជើងទាំងពីរតម្រួតគ្នា (តាមសណ្ដាប់ តែងតែដាក់ជើងស្ដាំសង្កត់លើជើងឆ្វេង) :
អង្គុយបត់ជង្គង់ចេញក្រៅដាក់ចុងជើងទាំងពីរតម្រួតគ្នា (តាមសណ្ដាប់ តែងតែដាក់ជើងស្ដាំសង្កត់លើជើងឆ្វេង) :
“ពែនជើង, ពែនភ្នែន, អង្គុយពែន។”
ឈ្មោះសីមួយប្រភេទ សម្រាប់ទាត់នឹងបាតជើងឬកែងជើង :
“លេងសីពែន, ទាត់សីពែន។”